De lift.

Een tijd geleden plaatste ik iets op X. Gewoon een gedachte die in me opkwam terwijl ik onderweg was naar een afspraak.

Die laatste seconden voor een ontmoeting. Alleen in de lift. De deuren die sluiten. Een snelle blik in de spiegel, net genoeg om mezelf even te herpakken.

Ik had niet verwacht dat dat eenvoudige bericht zoveel reacties zou uitlokken.

Zowel klanten als collega's vertelden me dat ze dat gevoel meteen herkenden. Die lichte spanning. De verwachting. Het niet helemaal weten wat er straks zal gebeuren.

De meesten gingen ervan uit dat ik hun zenuwen beschreef.

Dat was niet zo.

Ik beschreef de mijne.

Er is een veronderstelling die dit werk vaak vergezelt: dat de zenuwen alleen van jou zijn. Dat wanneer je voor het eerst een escorte ontmoet, de onzekerheid alleen op jouw schouders rust, terwijl wij al in alle rust arriveren. Professioneel. Beheerst. Onaanraakbaar.

Maar zo voelt het voor mij nooit helemaal. Elke ontmoeting brengt iets met zich mee.

Geen angst. Niets van dat alles. Eerder dat gevoel voor een belangrijk moment. Je weet wat er komen gaat. Je kijkt ernaar uit. Of het nu een eerste ontmoeting is of de tiende keer dat ik iemand zie die ik goed ken, er is altijd nog die lichte hartkloppingen terwijl ik naar boven ga.

Ik ben het gaan beschouwen als een goed teken.

Ons lichaam maakt namelijk weinig onderscheid tussen zenuwen en opwinding. Je hart klopt sneller. Alles wordt scherper. De signalen zijn dezelfde; alleen de betekenis die we eraan geven verschilt.

Voor mij betekent het dat het nog altijd belangrijk is.

Dat geen van ons beiden simpelweg op automatische piloot werkt.

Die blik in de spiegel heeft niets met ijdelheid te maken. Het is een manier om even te landen. Om als mezelf aan te komen, in plaats van als een versie van mezelf die in gedachten al ergens anders is.

En dan gaan de deuren open. Dat moment — die ingehouden ademhaling vlak voordat alles begint — blijft een van mijn favoriete aspecten van dit werk. Het is nooit minder bijzonder geworden, en ik denk niet dat dat ooit zal gebeuren.

Dus als je jezelf ooit hebt afgevraagd, terwijl je richting een hotel wandelde, of jij de enige bent die dat voelt: nee. De kans is groot dat ik ergens in een lift sta, exact hetzelfde moment te beleven.