Deze keer was ik de klant

Hoe langer ik online doorbreng, hoe meer ik besef dat geen enkele gedachte die ik ooit heb gehad echt een volledig nieuwe ervaring is geweest. En ik bedoel dat op de meest vriendelijke manier.

Al enkele maanden speelde het idee door mijn hoofd om een mannelijke escort te boeken. Ik bleef eromheen draaien, dacht erover na, maar zette nooit echt de stap. Tot ik een paar weken geleden, terwijl ik gedachteloos door Instagram aan het scrollen was, terechtkwam op een post van een escort uit het Verenigd Koninkrijk. De titel alleen al deed mijn duim stoppen: Ik heb een mannelijke escort geboekt.

Mijn hart sloeg een slag over. Die avond ging ik rechtstreeks naar huis, schonk ik mezelf een glas wijn in en nestelde ik me op de bank om te lezen. Het was prachtig geschreven. Rauw op de manier waarop alleen echte verhalen dat kunnen zijn. Toen ik klaar was met lezen, had ik mijn beslissing eigenlijk al genomen.

Het was tijd om iets van mijn lijstje af te vinken.

Je vindt haar verhaal hieronder, en ik bedoel dit zowel voor klanten als voor de vrouwen die meelezen: het is absoluut de moeite waard om je tijd eraan te besteden.

Article Substack d'Elise Kennedy

Ik liet haar woorden even bezinken en opende daarna mijn laptop, met een halve glimlach omdat ik mezelf eigenlijk best moedig vond. Helaas bleef die glimlach niet lang hangen.

Het aanbod bleek namelijk lang niet zo uitgebreid te zijn als dat van ons, vrouwelijke aanbieders. En wat er dan wél bestaat, ziet er vaak uit als iets waarbij je de tab meteen weer wilt sluiten.

Het deed me beseffen hoeveel moeite wij vrouwen allemaal doen en hoeveel onzichtbaar werk er komt kijken bij het “vindbaar” zijn. De directories, de websites, het constant onderhouden van sociale media…

Wij geven klanten een duidelijke weg naar ons toe. Dit voelde eerder als een schattenjacht.

En dan nog niet eens de leuke soort. Uiteindelijk slikte ik mijn trots in en opende ik een website waar ik al jarenlang een hekel aan heb. Ik stelde mijn criteria in en daar was hij.

Dave. Eind veertig. Een zilvervos. Een lichaam dat eruitziet alsof het met de hand geboetseerd is.

Een website met echte zinnen. Een paar reviews. Een aanwezigheid op sociale media.

Net genoeg om hem als een echt persoon te laten aanvoelen.

Hoe meer ik las, hoe nerveuzer ik werd. Zo nerveus zelfs dat ik bijna mijn laptop dichtklapte en besloot om er voorgoed mee te stoppen. Ik ken de zenuwen van een eerste keer — ik heb daarover geschreven in De Lift — maar dit voelde anders. Heel anders. Voor het eerst stond ik aan de andere kant van de transactie.

Eindelijk begreep ik wat een klant voelt op het moment voordat hij of zij op “verzenden” klikt.

Het was ruim na middernacht toen ik het uiteindelijk toch deed. E-mail verzonden. Geen weg meer terug.

Dave antwoordde de volgende dag. We spraken een datum, een tijdstip en een locatie af en plots was er echt geen weg meer terug. De dagen ervoor voelden vreemd aan op een manier die ik niet had verwacht.

De avond ervoor droomde ik zelfs dat ik nooit kwam opdagen.

Toen de afspraak eenmaal vastlag, begonnen de twijfels binnen te sluipen.

Wat ben ik eigenlijk aan het doen? Wat als hij mijn redenen om hier te zijn veroordeelt?

Aan de andere kant van de boeking staan, maakte me op een vreemde manier zelfbewuster dan vier jaar in dit werk ooit had gedaan. Het is moeilijk om je niet af te vragen of je het wel goed doet.

Zal hij minder van mij denken omdat ik dit wil? Terwijl ik tegelijkertijd heel goed weet — vanuit mijn eigen kant van het verhaal — dat goede escorts niet stilletjes hun klanten zitten te beoordelen.

Iets weten en iets voelen blijken uiteindelijk twee compleet verschillende dingen te zijn.

In de dagen voorafgaand aan onze afspraak besteedde ik een belachelijke hoeveelheid tijd aan de vraag: wie zou ik zijn wanneer ik die deur zou binnenstappen? Eén ding had ik al beslist:

Ik zou hem niet vertellen dat ik dit werk ook deed. Ik wilde volledig in de rol van klant stappen, al was het maar voor een paar uur. Maar zijn website maakte één ding heel duidelijk: communicatie was belangrijk voor hem. Heel belangrijk. En ik wist dat dat betekende dat er vragen zouden komen. Echte vragen.

En ik ben helaas een rampzalige leugenaar. Dertig minuten na het begin van de afspraak maakte ik een fout.

Een zin kwam er verkeerd uit, en daar was het dan:

“Ik doe dit werk ook.”

Hij begon te lachen.

Dave. All rights reserved

Dave leek rechtstreeks uit een Calvin Klein-campagne te zijn gestapt.

Groot, een zongebruinde huid, een lichaam dat duidelijk niet aan het toeval was overgelaten, blauwe ogen en een gezicht dat je op je gemak stelt nog voordat hij één woord heeft gezegd.

We ontmoetten elkaar in de lobby van het hotel. Terwijl we naar boven liepen, betrapte ik mezelf erop dat ik iets te lang naar hem keek en dacht: Meisje, zeg gewoon iets. Dit wordt ongemakkelijk.

Nog voordat ik iets kon zeggen, begon hij zelf een gesprek.

Ik weet niet meer wat hij precies zei. Het enige wat ik me herinner, is dat vanaf dat moment praten met hem totaal geen moeite meer kostte. Deze man kan écht een gesprek voeren.

Vier jaar lang aan de ontvangende kant staan van afspraken en verwelkomingen leert je bepaalde dingen. En ik wilde hem dezelfde zorg geven die zoveel klanten mij doorheen de jaren hebben gegeven.

Geen krappe kamer van vijfentwintig vierkante meter waar je nauwelijks ruimte hebt om te bewegen en waar intimiteit bijna ontstaat omdat er simpelweg niets anders te doen is door plaatsgebrek.

Nee. Een echte suite dus. Ik kwam vroeg aan om de airconditioning te laten draaien tegen een hittegolf die maar blijft aanhouden. Ik zette champagne klaar op ijs, iets om te knabbelen, aardbeien — want met aardbeien zit je altijd goed — en ik legde de envelop duidelijk zichtbaar neer, zodat er later niets over gezegd hoefde te worden.

Hij schonk de champagne uit en ging tegenover mij zitten. Een tijdje deden we niets anders dan praten.

Hij vertelde hoe hij in dit werk terecht was gekomen, wat hem erin hield, en terwijl ik naar hem luisterde werd één ding heel duidelijk: Dit was geen rol die hij speelde. Hij meende het. Hij was er oprecht gepassioneerd over. We dwaalden door een gemakkelijk gesprek, tot hij opstond en vroeg of hij naast mij mocht komen zitten. Ik knikte. Toen hij dichterbij kwam, rook ik de subtiele geur van zijn parfum.

Zijn ogen bleven op de mijne gericht terwijl hij naar me toe boog en zacht vroeg of hij me mocht kussen.

Ik knikte opnieuw. We praatten over wat ik fijn vond, wat ik niet fijn vond, op een manier die je doet beseffen hoe zelden iemand daar echt naar vraagt. Daarna vroeg hij of hij me een massage mocht geven.

We gingen naar de slaapkamer, waar hij me uitkleedde en begon — langzaam en bewust — mijn lichaam te verkennen. Hij keek. Niet alleen raakte hij me aan. Hij keek echt. Zoals iemand kijkt wanneer hij een reactie wil begrijpen en niet zomaar verwacht. Hij paste druk en tempo aan tot hij precies dat punt vond waarop ik volledig losliet. De hele tijd bleef hij met mij praten. Hij checkte bij me in, vroeg wat goed voelde en wat niet.

En uiteindelijk bleek dat dát het hele geheim was. Geen aangeboren talent. Geen mysterieuze gave.

Gewoon een man die nooit gestopt was met luisteren. Zelfs niet wanneer zijn handen bezig waren.

Hij was in alle opzichten rijkelijk bedeeld — knipoog — en wist precies wat hij ermee moest doen.

Niets aan hem voelde gehaast. Hij leek alle tijd van de wereld te hebben en was van plan elke seconde ervan te gebruiken, totdat ik oprecht niet meer kon. En zelfs daarna zorgde hij ervoor dat ik me gekoesterd voelde terwijl ik weer langzaam tot mezelf kwam. De uren gingen voorbij. Verschillende versies van mezelf ook.

Toen ik de tijd opmerkte, zei ik dat hij moest gaan. We namen afscheid met een knuffel aan de deur en ik viel in slaap terwijl ik nog volledig omringd was door de herinnering aan die avond.

Als ik er nu op terugkijk, is wat mij het meest bijblijft niet eens het meest voor de hand liggende deel.

Het zijn de momenten ertussen. De gesprekken. De complimenten, die hij vrij en vaak gaf.

De geluiden. Die van hem, die van mij. Ongefilterd. Echt.

Het soort geluiden dat je niet kunt faken, zelfs al zou je het proberen. En geen van ons beiden deed dat.

Niet één keer, op geen enkel moment die avond, vroeg ik me af of hij het meende. Of een deel van hem gewoon de rol speelde waarvoor ik betaalde. Die gedachte kwam nooit bij me op.

En precies dat is waar ik steeds naar terugkeer. Omdat ik vanuit de andere kant van dezelfde uitwisseling weet hoeveel moeite het kost om iemand dat gevoel van zekerheid te geven. Om iemand zich zo gewenst, gezien en veilig te laten voelen. En ik weet ook hoe gemakkelijk sommige mensen ons werk afdoen als iets minderwaardig aan “echte” intimiteit. Alsof een transactie en een oprecht gevoel niet tegelijkertijd in dezelfde ruimte kunnen bestaan. Maar dat kunnen ze wel. Ik heb het zelf ervaren. Deze keer vanuit de andere stoel. En het heeft iets veranderd in de manier waarop ik naar mijn eigen werk kijk.

Naar wat wij geven aan de mensen die de moed vinden om aan onze deur te kloppen.

Of om ons een bericht te sturen. Het is geen imitatie van nabijheid. Het ís nabijheid.

Mooi. Echt. En het verdient elk beetje respect dat het zo zelden krijgt.

De moraal van het verhaal? Boek een escort. Man of vrouw.

Het zou zomaar je leven kunnen veranderen.

En voor wie nieuwsgierig is naar Dave: je vindt hem hier.